Zwiększ szczegółowość.

Wycisz komunikaty wyjścia.

Zapisuje dane do pliku file-name. Jeśli używane jest dzielenie pliku, parametr ten jest traktowany nieco inaczej. Szczegółowe informacje znajdują się w opisie opcji --split.

Tworzy plik zgodny z formatem WebM. Tryb ten jest również włączany, jeśli rozszerzenie nazwy pliku wyjściowego to "webm". Nakłada on kilka ograniczeń. Dozwolone są tylko kodeki wideo VP8 i VP9 oraz ścieżki audio Opus i Vorbis. Element nagłówka DocType zostaje zmieniony na "webm".

W przypadku rozdziałów i tagów dozwolony jest tylko podzbiór elementów. mkvmerge(1) automatycznie usuwa wszystkie elementy niedozwolone przez specyfikację.

Ustawia ogólny tytuł pliku wyjściowego, e.g. nazwę filmu.

Ustawia domyślny kod języka używany dla ścieżek, dla których nie ustawiono języka za pomocą opcji --language i dla których kontener źródłowy nie podaje języka.

Domyślnym kodem języka jest „und”, oznaczający „nieokreślony”.

Odczytuje informacje o segmencie z pliku XML. Plik ten może zawierać elementy UID rodziny segmentu, UID segmentu oraz elementy poprzedniego i następnego segmentu. Przykładowy plik i DTD są dołączone do dystrybucji MKVToolNix.

Szczegółowe informacje znajdują się w poniższej sekcji dotyczącej plików XML z informacjami o segmencie.

Ustawia identyfikatory UID segmentów, które mają być używane. Jest to rozdzielana przecinkami lista 128-bitowych identyfikatorów UID segmentów w standardowej postaci UID: liczby szesnastkowe z prefiksem "0x" lub bez niego, ze spacjami lub bez, zawierające dokładnie 32 cyfry.

Jeśli SID zaczyna się od znaku =, jego pozostała część jest interpretowana jako nazwa pliku Matroska, z którego odczytywany jest identyfikator UID segmentu i używany jako wartość docelowa.

Każdy utworzony plik zawiera jeden segment, a każdy segment ma jeden identyfikator UID. Jeśli podano więcej identyfikatorów UID niż utworzono segmentów, nadmiarowe identyfikatory UID są ignorowane. Jeśli podano mniej identyfikatorów UID niż utworzono segmentów, dla brakujących segmentów zostaną utworzone losowe identyfikatory UID.

Ustawia kod języka ISO 639-2 zapisywany dla każdego wpisu rozdziału. Domyślnie jest to „eng”. Szczegółowe informacje znajdują się w poniższej sekcji dotyczącej rozdziałów.

Tej opcji można używać zarówno dla prostych plików rozdziałów, jak i dla plików źródłowych zawierających rozdziały, ale bez informacji o języku rozdziałów, np. plików MP4 i OGM.

Język ustawiony za pomocą tej opcji jest również używany podczas generowania rozdziałów za pomocą opcji --generate-chapters.

Ustawia zestaw znaków używany podczas konwersji prostych plików rozdziałów do UTF-8. Wyjaśnienie sposobu konwersji między zestawami znaków przez mkvmerge(1) znajduje się w sekcji dotyczącej plików tekstowych i zestawów znaków.

Ta opcja ma również zastosowanie do rozdziałów kopiowanych z niektórych typów kontenerów, np. plików Ogg/OGM i MP4. Szczegółowe informacje znajdują się w poniższej sekcji dotyczącej rozdziałów.

Dostosowuje kody czasowe ścieżki z id TID o d ms. ID ścieżek są takie same jak wyświetlone w opcji --identify (patrz rozdział ID ścieżek).

o/p: przesuwa czas o wielkość o/p, aby naprawić liniowe odchyły. p domyślnie jest 1, jeśli nie jest ustawiony inaczej. Oba parametry o i p mogą być liczbami zmiennoprzecinkowymi.

Domyślnie: brak ręcznej korekcji synchronizacji (co jest tożsame z d = 0 i o/p = 1.0).

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

mkvmerge(1) może automatycznie tworzyć rozdziały. Obecnie obsługiwane są dwa tryby:

• „when-appending” – ten tryb tworzy jeden rozdział na początku oraz jeden rozdział za każdym razem, gdy dołączany jest plik.

  Ten tryb działa również z trybami dzielenia „parts:” i „parts-frames:”. W tych trybach dla każdego dołączanego zakresu znaczników czasu zostanie wygenerowany jeden rozdział (czyli dla zakresów, których znaczniki czasu początku mają przedrostek „+”).

  Note:

  mkvmerge(1) wymaga obecności ścieżki wideo lub audio, aby móc określić moment dołączenia nowego pliku. Jeśli multipleksowana jest co najmniej jedna ścieżka wideo, używana jest pierwsza z nich. W przeciwnym razie używana jest pierwsza ścieżka audio.

• „interval:time-spec” – ten tryb tworzy rozdziały w stałych odstępach określonych przez time-spec. Format ma postać HH:MM:SS.nnnnnnnnn albo jest to liczba zakończona jedną z jednostek „s”, „ms” lub „us”.

  Przykład: --generate-chapters interval:45s

Nazwy nowych rozdziałów są określane przez opcję --generate-chapters-name-template. Język ustawia się za pomocą --chapter-language, które musi wystąpić przed opcją --generate-chapters.

Ustawia szablon nazw rozdziałów generowanych przez opcję --generate-chapters. Jeśli opcja nie zostanie użyta, zostanie zastosowany domyślny szablon „Chapter <NUM:2>”.

W szablonie można używać kilku zmiennych, które podczas generowania rozdziału są zastępowane rzeczywistymi wartościami. Ciąg „<NUM>” zostanie zastąpiony numerem rozdziału. Ciąg „<START>” zostanie zastąpiony znacznikiem czasu rozpoczęcia rozdziału.

Ciągi „<FILE_NAME>” i „<FILE_NAME_WITH_EXT>” są wypełniane tylko podczas generowania rozdziałów dla dołączanych plików. Zostaną zastąpione nazwą dołączanego pliku odpowiednio bez jego rozszerzenia lub wraz z nim. Należy pamiętać, że wstawiana jest tylko nazwa pliku i rozszerzenie, bez katalogu ani elementów określających dysk.

Za pomocą „<NUM:places>” można określić minimalną liczbę cyfr numeru rozdziału, np. „<NUM:3>”. Jeśli liczba cyfr jest mniejsza od określonej wartości, wynikowy numer zostanie uzupełniony zerami z lewej strony.

Format używany dla znacznika czasu rozpoczęcia można kontrolować za pomocą <START:format>. Jeśli nie zostanie podany, domyślnym formatem jest „%H:%M:%S”. Prawidłowe kody formatu to:

• %h – godziny

• %H – godziny z uzupełnieniem zerami do dwóch miejsc po przecinku

• %m – minuty

• %M – liczba minut z uzupełnieniem zerami do dwóch miejsc po przecinku

• %s – sekundy

• %S – liczba sekund z uzupełnieniem zerami do dwóch miejsc po przecinku

• %n – nanosekundy z dziewięcioma miejscami po przecinku

• %<1-9>n – nanosekundy z maksymalnie dziewięcioma cyframi (np. trzy cyfry za pomocą %3n)

Ciąg „<TITLE>” jest wypełniany tylko podczas generowania rozdziałów dla dołączanych plików. Zostanie zastąpiony tytułem dołączanego pliku, jeśli taki tytuł istnieje.

mkvmerge(1) obsługuje odczytywanie arkuszy CUE dla plików audio jako źródła rozdziałów. Arkusze CUE zwykle zawierają wpisy PERFORMER i TITLE dla każdego wpisu indeksu. mkvmerge(1) używa tych dwóch ciągów do utworzenia nazwy rozdziału. Za pomocą tej opcji można ustawić format tej nazwy.

Jeśli ta opcja nie zostanie podana, mkvmerge(1) domyślnie używa formatu „%p - %t” (wykonawca, następnie spacja, myślnik, kolejna spacja i tytuł).

Jeśli podano format, wszystko poza następującymi znakami specjalnymi jest kopiowane bez zmian, a znaki specjalne są zastępowane w następujący sposób:

• %p jest zastępowany przez aktualną wartość linii PERFORMER,

• %t jest zastępowany przez aktualną wartość linii TITLE,

• %n jest zastępowany przez obecny numer ściezki i

• %N jest zastępowany przez aktualny numer ścieżki i dodawanym zerem z przodu jeśli < 10.

Odczytuje informacje o rozdziałach z pliku file-name. Szczegółowe informacje znajdują się w poniższej sekcji dotyczącej rozdziałów.

Odczytuje globalne tagi z pliku file-name. Szczegółowe informacje znajdują się w poniższej sekcji dotyczącej tagów.

Ta opcja zmienia kolejność tworzenia ścieżek dla pliku wejściowego. Argument jest rozdzielaną przecinkami listą par identyfikatorów. Każda para zawiera najpierw identyfikator pliku (FID1), który jest po prostu numerem pliku w wierszu poleceń, zaczynając od 0. Drugi element to identyfikator ścieżki (TID1) z tego pliku. Jeśli pominięto niektóre identyfikatory ścieżek, ścieżki te zostaną utworzone po utworzeniu ścieżek podanych za pomocą tej opcji.

Jeśli ta opcja nie zostanie podana, ścieżki będą najpierw sortowane według typu, a następnie według kolejności ich pliku źródłowego. Najpierw umieszczane są ścieżki wideo, następnie audio i napisy. Inne, rzadziej używane typy ścieżek są umieszczane na końcu.

Ogranicza liczbę bloków danych lub czas trwania danych w każdym klastrze. Parametr spec może być liczbą n bez jednostki albo liczbą d zakończoną „ms”.

Jeśli nie użyto jednostki, mkvmerge(1) umieści w każdym klastrze najwyżej n bloków danych. Maksymalna liczba bloków wynosi 65535.

Jeśli do liczby d dodano przyrostek „ms”, mkvmerge(1) umieści w każdym klastrze najwyżej d milisekund danych. Minimalna wartość d wynosi „100ms”, a maksymalna „32000ms”.

Domyślnie mkvmerge(1) umieszcza w jednym klastrze najwyżej 65535 bloków danych i 5000 ms danych.

Programy próbujące znaleźć określoną klatkę mogą przejść bezpośrednio tylko do klastra, a następnie muszą odczytać cały klaster. Dlatego tworzenie większych klastrów może prowadzić do niedokładnego lub wolnego wyszukiwania.

Nakazuje mkvmerge(1) utworzenie na końcu pliku elementu meta seek zawierającego wszystkie klastry. Zobacz również sekcję dotyczącą układu pliku Matroska.

Wymusza współczynnik skali znaczników czasu o wartości factor. Prawidłowe wartości mieszczą się w zakresie od 1000 do 10000000 albo mają specjalną wartość -1.

Zwykle mkvmerge(1) używa wartości 1000000, co oznacza, że znaczniki czasu i czasy trwania mają dokładność 1 ms. W przypadku plików, które nie zawierają ścieżki wideo, ale zawierają co najmniej jedną ścieżkę audio, mkvmerge(1) automatycznie dobiera współczynnik skali znaczników czasu tak, aby wszystkie znaczniki czasu i czasy trwania miały dokładność jednej próbki audio. Powoduje to większy narzut, ale umożliwia precyzyjne wyszukiwanie i wyodrębnianie.

Jeśli użyta zostanie specjalna wartość -1, mkvmerge(1) zastosuje dokładność próbek nawet wtedy, gdy obecna jest ścieżka wideo.

Zapisuje czasy trwania dla wszystkich bloków. Zwiększy to rozmiar pliku i obecnie nie daje odtwarzaczom żadnych dodatkowych korzyści.

Nakazuje mkvmerge(1) niewykonywanie tworzenia i zapisywania danych cue, które można porównać z indeksem w pliku AVI. Pliki Matroska^(tm) mogą być odtwarzane bez danych cue, ale wyszukiwanie będzie prawdopodobnie mniej dokładne i wolniejsze. Używaj tej opcji tylko wtedy, gdy naprawdę potrzebujesz zaoszczędzić miejsce lub do celów testowych. Zobacz również opcję --cues, którą można określić dla każdego pliku wejściowego.

Domyślnie mkvmerge(1) ustawia pole informacji o segmencie „date” na datę i godzinę rozpoczęcia multipleksowania. Za pomocą tej opcji pole to nie jest w ogóle zapisywane.

Ustawia pole DateUTC zapisywane w informacjach o segmencie. Znacznik czasu musi mieć format podobny do ISO 8601: YYYY-mm-ddTHH:MM:SSZ dla czasu UTC lub zawierać przesunięcie ±HH:MM (zamiast „T” można również użyć spacji), np. 2017-03-28T17:28:00Z lub 2017-03-28 17:28:00+02:00. Jeśli użyto razem z opcją --no-date, opcja --no-date ma pierwszeństwo i żadna data nie zostanie zapisana.

Wyłącza przeplatanie dla wszystkich ścieżek. Zwiększy to rozmiar pliku, szczególnie jeśli zawiera on wiele ścieżek audio. Ta opcja nie jest przeznaczona do codziennego użytku.

Zwykle mkvmerge(1) zapisuje określone tagi zawierające statystyki dla każdej ścieżki. Jeśli takie tagi już istnieją, zostaną nadpisane. Są to BPS, DURATION, NUMBER_OF_BYTES i NUMBER_OF_FRAMES.

Włączenie tej opcji uniemożliwia mkvmerge(1) zapisywanie tych tagów oraz modyfikowanie istniejących tagów o tych samych nazwach.

Zwykle mkvmerge(1) zapisuje nowe elementy językowe IETF BCP 47 oprócz starszych elementów językowych w nagłówkach ścieżek, rozdziałach i tagach. Jeśli ta opcja jest używana, zapisywane są tylko starsze elementy.

Włącza normalizowanie wszystkich tagów językowych IETF BCP 47 do ich postaci kanonicznej w trybie „canonical”, do postaci z rozszerzonymi podtagami językowymi w trybie „extlang” albo wyłącza je za pomocą trybu „off”. Domyślnie stosowana jest normalizacja do postaci kanonicznej.

W postaci kanonicznej wszystkie podtagi, dla których istnieją preferowane wartości, są zastępowane tymi preferowanymi wartościami. Na przykład „zh-yue-jyutping” jest konwertowane na „yue-jyutping”, a „fr-FX” na „fr-FR”.

W przypadku postaci z rozszerzonymi podtagami językowymi najpierw tworzona jest postać kanoniczna. Następnie wszystkie języki główne, dla których istnieje rozszerzony podtag językowy, są zastępowane tym podtagiem i jego prefiksem. Na przykład „yue-jyutping” jest z powrotem konwertowane na „zh-yue-jyutping”, ale nie ma to wpływu na „fr-FR”, ponieważ „fr” nie jest rozszerzonym podtagiem językowym.

Kończy przetwarzanie po zakończeniu głównej ścieżki wideo, odrzucając pozostałe pakiety innych ścieżek.

Dzieli plik wyjściowy po osiągnięciu określonego rozmiaru lub czasu. Należy pamiętać, że ścieżki można dzielić tylko bezpośrednio przed klatką kluczową. Dlatego punkt podziału może nieznacznie różnić się od określonego przez użytkownika.

Na obecną chwilę mkvmerge(1) obsługuje cztery różne tryby:

1. Podział według rozmiaru.

   Składnia: --split [size:]d[k|m|g]

   Przykłady: --split size:700m lub --split 150000000

   Parametr d może kończyć się literą „k”, „m” lub „g”, wskazując odpowiednio rozmiar w KB, MB lub GB. W przeciwnym razie przyjmowany jest rozmiar w bajtach. Po osiągnięciu przez bieżący plik wyjściowy tego limitu rozmiaru zostanie rozpoczęty nowy plik.

   Prefiks 'size:' może zostać pominięty ze względów zgodności.

2. Podział po upływie określonego czasu.

   Składnia: --split [duration:]HH:MM:SS.nnnnnnnnn|ds

   Przykłady: --split duration:00:60:00.000 lub --split 3600s

   Parametr musi mieć postać HH:MM:SS.nnnnnnnnn, aby określić czas trwania z dokładnością do nanosekund, albo być liczbą d zakończoną literą „s”, określającą czas trwania w sekundach. HH oznacza liczbę godzin, MM liczbę minut, SS liczbę sekund, a nnnnnnnnn liczbę nanosekund. Zarówno liczbę godzin, jak i nanosekund można pominąć. Po kropce dziesiętnej może znajdować się maksymalnie dziewięć cyfr. Po osiągnięciu przez zawartość bieżącego pliku wyjściowego tego limitu czasu trwania zostanie rozpoczęty nowy plik.

   Przedrostek „duration:” można pominąć ze względów zgodności.

3. Podział po określonych znacznikach czasu.

   Składnia: --split timestamps:A[,B[,C...]]

   Przykład: --split timestamps:00:45:00.000,01:20:00.250,6300s

   Parametry A, B, C itd. muszą mieć taki sam format jak parametry używane dla czasu trwania (zobacz powyżej). Lista znaczników czasu jest rozdzielana przecinkami. Po osiągnięciu przez strumień wejściowy znacznika czasu bieżącego punktu podziału tworzony jest nowy plik. Następnie używany jest kolejny punkt podziału z tej listy.

   Prefiksu 'timestamps:' nie można pominąć.

4. Zachowywanie określonych fragmentów poprzez podanie zakresów znaczników czasu i odrzucanie pozostałych.

   Składnia: --split parts:start1-end1[,[+]start2-end2[,[+]start3-end3...]]

   Przykłady:

   1. --split parts:00:01:20-00:02:45,00:05:50-00:10:30

   2. --split parts:00:01:20-00:02:45,+00:05:50-00:10:30

   3. --split parts:-00:02:45,00:05:50-

   Tryb parts nakazuje mkvmerge(1) zachować określone zakresy znaczników czasu i odrzucić pozostałe. Zakresy, które mają zostać zachowane, należy podać po słowie kluczowym parts: i rozdzielić przecinkami. Zakres składa się ze znacznika czasu początku i końca w tym samym formacie, który akceptują pozostałe warianty opcji --split (np. zarówno 00:01:20, jak i 80s oznaczają ten sam znacznik czasu).

   Jeśli znacznik czasu początku zostanie pominięty, domyślnie używany jest znacznik końca poprzedniego zakresu. Jeśli nie było poprzedniego zakresu, domyślnie używany jest początek pliku (zobacz przykład 3).

   Jeśli znacznik czasu końca zostanie pominięty, domyślnie używany jest koniec plików źródłowych, co zasadniczo oznacza, że mkvmerge(1) zachowa resztę (zobacz przykład 3).

   Domyślnie każdy zakres jest zapisywany w nowym pliku. Można to zmienić tak, aby kolejne zakresy były zapisywane w tym samym pliku. W tym celu należy poprzedzić znacznik czasu początku znakiem +. Oznacza to, że mkvmerge(1) nie utworzy nowego pliku, lecz dołączy zakres do tego samego pliku, do którego zapisano poprzedni zakres. Znaczniki czasu zostaną dostosowane tak, aby w pliku wyjściowym nie było przerwy, nawet jeśli między dwoma zakresami w pliku wejściowym występowała przerwa.

   W przykładzie 1 mkvmerge(1) utworzy dwa pliki. Pierwszy będzie zawierał zawartość od 00:01:20 do 00:02:45. Drugi plik będzie zawierał zawartość od 00:05:50 do 00:10:30.

   W przykładzie 2 mkvmerge(1) utworzy tylko jeden plik. Będzie on zawierał zarówno zawartość od 00:01:20 do 00:02:45, jak i zawartość od 00:05:50 do 00:10:30.

   W przykładzie 3 mkvmerge(1) utworzy dwa pliki. Pierwszy będzie zawierał zawartość od początku plików źródłowych do 00:02:45. Drugi plik będzie zawierał zawartość od 00:05:50 do końca plików źródłowych.

   Note:

   Należy pamiętać, że mkvmerge(1) podejmuje decyzje dotyczące dzielenia wyłącznie w pozycjach klatek kluczowych. Dotyczy to zarówno początku, jak i końca każdego zakresu. Dlatego nawet jeśli znacznik czasu końca znajduje się między dwiema klatkami kluczowymi, mkvmerge(1) będzie kontynuować zapisywanie klatek aż do klatki kluczowej następującej po nim, ale bez jej uwzględniania.

5. Zachowywanie określonych fragmentów poprzez podanie zakresów numerów klatek/pól i odrzucanie pozostałych.

   Składnia: --split parts-frames:start1-end1[,[+]start2-end2[,[+]start3-end3...]]

   Przykłady:

   1. --split parts-frames:137-258,548-1211

   2. --split parts-frames:733-912,+1592-2730

   3. --split parts-frames:-430,2512-

   Tryb parts-frames nakazuje mkvmerge(1) zachować określone zakresy numerów klatek/pól i odrzucić pozostałe. Zakresy, które mają zostać zachowane, należy podać po słowie kluczowym parts-frames: i rozdzielić przecinkami. Zakres składa się z numeru klatki/pola początku i końca. Numeracja rozpoczyna się od 1.

   Jeśli numer początku zostanie pominięty, domyślnie używany jest numer końca poprzedniego zakresu. Jeśli nie było poprzedniego zakresu, domyślnie używany jest początek pliku (zobacz przykład 3).

   Jeśli numer końca zostanie pominięty, domyślnie używany jest koniec plików źródłowych, co zasadniczo oznacza, że mkvmerge(1) zachowa resztę (zobacz przykład 3).

   Domyślnie każdy zakres jest zapisywany w nowym pliku. Można to zmienić tak, aby kolejne zakresy były zapisywane w tym samym pliku. W tym celu należy poprzedzić numer początku znakiem +. Oznacza to, że mkvmerge(1) nie utworzy nowego pliku, lecz dołączy zakres do tego samego pliku, do którego zapisano poprzedni zakres. Znaczniki czasu zostaną dostosowane tak, aby w pliku wyjściowym nie było przerwy, nawet jeśli między dwoma zakresami w pliku wejściowym występowała przerwa.

   Note:

   Należy pamiętać, że mkvmerge(1) podejmuje decyzje dotyczące dzielenia wyłącznie w pozycjach klatek kluczowych. Dotyczy to zarówno początku, jak i końca każdego zakresu. Dlatego nawet jeśli numer końcowej klatki/pola znajduje się między dwiema klatkami kluczowymi, mkvmerge(1) będzie kontynuować zapisywanie klatek aż do klatki kluczowej następującej po nim, ale bez jej uwzględniania.

   W przykładzie 1 mkvmerge(1) utworzy dwa pliki. Pierwszy będzie zawierał zawartość od pierwszej klatki kluczowej znajdującej się w pozycji 137 lub za nią, aż do pierwszej klatki kluczowej znajdującej się w pozycji 258 lub za nią, bez tej ostatniej klatki. Drugi plik będzie zawierał zawartość od 548 do 1211.

   W przykładzie 2 mkvmerge(1) utworzy tylko jeden plik. Będzie on zawierał zarówno zawartość od 733 do 912, jak i zawartość od 1592 do 2730.

   W przykładzie 3 mkvmerge(1) utworzy dwa pliki. Pierwszy będzie zawierał zawartość od początku plików źródłowych do 430. Drugi plik będzie zawierał zawartość od 2512 do końca plików źródłowych.

   Ten tryb uwzględnia tylko pierwszą wyjściową ścieżkę wideo. Jeśli żadna ścieżka wideo nie jest wyprowadzana, dzielenie nie nastąpi.

   Note:

   Liczby podane jako argument są interpretowane na podstawie liczby wyprowadzanych bloków Matroska^(tm). Pojedynczy blok Matroska^(tm) zawiera albo pełną klatkę (w przypadku materiału progresywnego), albo pojedyncze pole (w przypadku materiału z przeplotem). mkvmerge nie rozróżnia tych dwóch przypadków i po prostu zlicza liczbę bloków. Na przykład jeśli materiał z przeplotem ma zostać podzielony po 25. pełnej klatce, jako punkt podziału należy podać 50 (dwa pola na pełną klatkę).

6. Podział po określonych klatkach/polach.

   Składnia: --split frames:A[,B[,C...]]

   Przykład: --split frames:120,237,891

   Parametry A, B, C itd. muszą być dodatnimi liczbami całkowitymi. Numeracja rozpoczyna się od 1. Lista numerów klatek/pól jest rozdzielana przecinkami. Po osiągnięciu przez strumień wejściowy numeru klatki/pola bieżącego punktu podziału tworzony jest nowy plik. Następnie używany jest kolejny punkt podziału z tej listy.

   Prefiksu 'frames:' nie można pominąć.

   Ten tryb uwzględnia tylko pierwszą wyjściową ścieżkę wideo. Jeśli żadna ścieżka wideo nie jest wyprowadzana, dzielenie nie nastąpi.

   Note:

   Liczby podane jako argument są interpretowane na podstawie liczby wyprowadzanych bloków Matroska^(tm). Pojedynczy blok Matroska^(tm) zawiera albo pełną klatkę (w przypadku materiału progresywnego), albo pojedyncze pole (w przypadku materiału z przeplotem). mkvmerge nie rozróżnia tych dwóch przypadków i po prostu zlicza liczbę bloków. Na przykład jeśli materiał z przeplotem ma zostać podzielony po 25. pełnej klatce, jako punkt podziału należy podać 50 (dwa pola na pełną klatkę).

7. Podział przed konkretnymi rozdziałami.

   Składnia: --split chapters:all lub --split chapters:A[,B[,C...]]

   Przykład: --split chapters:5,8

   Parametry A, B, C itd. muszą być dodatnimi liczbami całkowitymi. Numeracja rozpoczyna się od 1. Lista numerów rozdziałów jest rozdzielana przecinkami. Dzielenie nastąpi bezpośrednio przed pierwszą klatką kluczową, której znacznik czasu jest równy znacznikowi czasu rozpoczęcia wskazanych rozdziałów lub jest od niego większy. Rozdział rozpoczynający się w 0 s nigdy nie jest uwzględniany podczas dzielenia i jest po cichu pomijany.

   Zamiast ręcznego podawania wszystkich numerów rozdziałów można użyć słowa kluczowego all.

   Prefiksu 'chapters:' nie można pominąć.

   Note:

   Format pliku Matroska^(tm) obsługuje dowolnie głęboko zagnieżdżone struktury rozdziałów, nazywane „wpisami edycji” i „atomami rozdziałów”. Ten tryb uwzględnia jednak tylko najwyższy poziom rozdziałów we wszystkich wpisach edycji.

W tym trybie dzielenia nazwa pliku wyjściowego jest traktowana inaczej niż podczas normalnego działania. Może zawierać wyrażenie podobne do printf, „%d”, wraz z opcjonalną szerokością pola, np. „%02d”. Jeśli takie wyrażenie występuje, bieżący numer pliku zostanie odpowiednio sformatowany i wstawiony w tym miejscu nazwy pliku. Jeśli takiego wzorca nie ma, bezpośrednio przed rozszerzeniem pliku przyjmowany jest wzorzec „-%03d”: „-o output.mkv” spowoduje utworzenie „output-001.mkv” itd. Jeśli nie ma rozszerzenia, „-%03d” zostanie dodane na końcu nazwy.

Innym możliwym wzorcem jest „%c”, który zostanie zastąpiony nazwą pierwszego rozdziału w pliku. Należy pamiętać, że gdy występuje „%c”, wzorzec „-%03d” nie zostanie dodany automatycznie.

Łączy pliki ze sobą podczas dzielenia pliku wyjściowego. Szczegółowe informacje znajdują się w poniższej sekcji dotyczącej łączenia plików.

Łączy pierwszy plik wyjściowy z segmentem o identyfikatorze UID podanym w parametrze segment-UID. Szczegółowe informacje znajdują się w poniższej sekcji dotyczącej łączenia plików.

Jeśli SID zaczyna się od znaku =, jego pozostała część jest interpretowana jako nazwa pliku Matroska, z którego odczytywany jest identyfikator UID segmentu i używany jako wartość docelowa.

Łączy ostatni plik wyjściowy z segmentem o identyfikatorze UID podanym w parametrze segment-UID. Szczegółowe informacje znajdują się w poniższej sekcji dotyczącej łączenia plików.

Jeśli SID zaczyna się od znaku =, jego pozostała część jest interpretowana jako nazwa pliku Matroska, z którego odczytywany jest identyfikator UID segmentu i używany jako wartość docelowa.

Określa, jak kody czasowe są przeliczane podczas scalania plików. Parametr tryb może mieć dwie wartości: 'file', który jest domyślny oraz 'track'.

Gdy mkvmerge dołącza ścieżkę (od tej pory nazywaną „track2_1”) z drugiego pliku (nazywanego „file2”) do ścieżki (nazywanej „track1_1”) z pierwszego pliku (nazywanego „file1”), musi przesunąć wszystkie znaczniki czasu dla „track2_1” o określoną wartość. W trybie „file” jest to najwyższy znacznik czasu napotkany w „file1”, nawet jeśli pochodzi z innej ścieżki niż „track1_1”. W trybie „track” przesunięcie jest równe najwyższemu znacznikowi czasu ścieżki „track1_1”.

Niestety mkvmerge nie potrafi niezawodnie określić, którego trybu należy użyć. Dlatego domyślnie wybierany jest tryb „file”. Tryb „file” zwykle działa lepiej w przypadku plików utworzonych niezależnie od siebie, np. podczas dołączania plików AVI lub MP4. Tryb „track” może działać lepiej w przypadku źródeł, które są w zasadzie częściami jednego dużego pliku, np. plików VOB i EVO.

Ścieżki napisów są zawsze traktowane tak, jakby aktywny był tryb „file”, nawet jeśli faktycznie używany jest tryb „track”.

Ta opcja określa, do której ścieżki zostanie dołączona inna ścieżka. Każda specyfikacja zawiera cztery identyfikatory: identyfikator pliku, identyfikator ścieżki, drugi identyfikator pliku i drugi identyfikator ścieżki. Pierwsza para, „identyfikator pliku źródłowego” i „identyfikator ścieżki źródłowej”, wskazuje ścieżkę, która ma zostać dołączona. Druga para, „identyfikator pliku docelowego” i „identyfikator ścieżki docelowej”, wskazuje ścieżkę, do której zostanie dołączona pierwsza ścieżka.

Jeśli ta opcja nie została podana, używane jest standardowe mapowanie. W ramach tego mapowania każda ścieżka z bieżącego pliku jest dołączana do ścieżki z poprzedniego pliku o tym samym identyfikatorze ścieżki. Ułatwia to dołączanie, gdy film został podzielony na dwie części, a oba pliki mają taką samą liczbę ścieżek i identyfikatory ścieżek, za pomocą polecenia mkvmerge -o output.mkv part1.mkv +part2.mkv.

Pojedynczy znak „+” powoduje dołączenie następnego pliku zamiast dodania go jako osobnego źródła. Znak „+” można również umieścić przed nazwą następnego pliku. Dlatego poniższe dwa polecenia są równoważne:

$ mkvmerge -o cały.mkv plik1.mkv + plik2.mkv
$ mkvmerge -o cały.mkv plik1.mkv +plik2.mkv

Jeśli w parze nawiasów kwadratowych znajduje się wiele nazw plików, drugi i wszystkie kolejne pliki zostaną dołączone do pierwszego pliku wymienionego w nawiasach.

Jest to alternatywna składnia dla użycia znaku „+” między nazwami plików. Dlatego poniższe dwa polecenia są równoważne:

$ mkvmerge -o cały.mkv plik1.mkv + plik2.mkv
$ mkvmerge -o cały.mkv plik1.mkv +plik2.mkv

W przypadku niektórych typów plików (strumienie programowe MPEG = VOB) mkvmerge(1) zwykle szuka w tym samym katalogu co plik wejściowy plików o tej samej nazwie bazowej, różniących się tylko kolejnym numerem (np. „VTS_01_1.VOB”, „VTS_01_2.VOB”, „VTS_01_3.VOB” itd.), i traktuje wszystkie te pliki tak, jakby były połączone w jeden duży plik. Ta opcja, czyli pojedynczy znak „=”, powoduje, że mkvmerge nie szuka tych dodatkowych plików.

Znak „=” można również umieścić przed nazwą następnego pliku. Dlatego poniższe dwa polecenia są równoważne:

$ mkvmerge -o cały.mkv = plik1.mkv
$ mkvmerge -o cały.mkv =plik1.mkv

Jeśli w parze nawiasów okrągłych znajduje się wiele nazw plików, pliki te będą traktowane tak, jakby zostały połączone w jeden duży plik, którego zawartość stanowi zawartość każdego z plików ułożona kolejno.

Można tego używać np. dla plików VOB pochodzących z płyty DVD lub strumieni transportowych MPEG. Nie można tego używać, jeśli każdy plik zawiera własny zestaw nagłówków, co zwykle ma miejsce w przypadku samodzielnych plików, takich jak AVI lub MP4.

Umieszczenie nazwy pliku w nawiasach okrągłych również uniemożliwia mkvmerge(1) wyszukiwanie dodatkowych plików o tej samej nazwie bazowej, jak opisano w opcji =. Dlatego te dwa wiersze poleceń są równoważne:

$ mkvmerge -o wyjściowy.mkv = plik.mkv
$ mkvmerge -o wyjściowy.mkv '(' plik.mkv ')'

Należy zwrócić uwagę na kilka rzeczy:

1. Spacje muszą być umieszczone zarówno po nawiasie otwierającym, jak i przed nawiasem zamykającym.

2. Każdy parametr znajdujący się między nawiasami okrągłymi jest interpretowany jako nazwa pliku. Dlatego wszystkie opcje dotyczące tego logicznego pliku muszą zostać podane przed otwierającym nawiasem.

3. Niektóre powłoki traktują nawiasy okrągłe jako znaki specjalne. Dlatego należy je poprzedzić znakiem ucieczki lub ująć w cudzysłowy, jak pokazano w powyższym przykładzie.

Zwykły tekstowy opis poniższego załącznika. Dotyczy następnej opcji --attach-file lub --attach-file-once.

Typ MIME następującego załącznika. Używany razem z opcją --attach-file lub --attach-file-once. Lista oficjalnie rozpoznawanych typów MIME może się znajdować na stronie domowej IANA. Typ MIME jest wymagany dla określenia załącznika.

Jeśli dla załącznika nie podano typu MIME, jego typ zostanie wykryty automatycznie.

Ustawia nazwę, która zostanie zapisana w pliku wyjściowym dla tego załącznika. Jeśli ta opcja nie zostanie podana, nazwa zostanie wyprowadzona z nazwy pliku załącznika podanej za pomocą opcji --attach-file lub --attach-file-once.

Tworzy załącznik plikowy wewnątrz pliku Matroska^(tm). Różnica między obiema postaciami polega na tym, że podczas dzielenia pliki dołączone za pomocą opcji --attach-file są dołączane do wszystkich plików wyjściowych, natomiast pliki dołączone za pomocą --attach-file-once są dołączane tylko do pierwszego utworzonego pliku. Jeśli dzielenie nie jest używane, obie opcje działają tak samo.

mkvextract(1) można użyć do wyodrębnienia załączonych plików z pliku Matroska^(tm).

Włącza używanie starszych typów MIME dla określonych typów załączników czcionek. Na przykład dla czcionek TrueType zostanie użyty „application/x-truetype-font” zamiast „fonts/ttf”.

Dotyczy to zarówno nowych załączników, jeśli ich typ MIME jest wykrywany automatycznie, jak i istniejących załączników, których zapisane typy MIME zostaną przemapowane na starsze typy.

Dotyczy to typów MIME „font/sfnt”, „font/ttf” i „font/collection”, które są mapowane na „application/x-truetype-fonts”, oraz „font/otf”, który jest mapowany na „application/vnd.ms-opentype”.

Kopiuje ścieżki audio n, m itd. Liczby są identyfikatorami ścieżek, które można uzyskać za pomocą opcji --identify. Nie są to po prostu numery ścieżek (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek). Domyślnie kopiowane są wszystkie ścieżki audio.

Zamiast identyfikatorów ścieżek można również podać kody języków ISO 639-2. Zadziała to tylko w przypadku plików źródłowych, które udostępniają tagi języka dla swoich ścieżek.

Domyślnie: kopiuj wszystkie ścieżki tego rodzaju.

Jeśli identyfikatory są poprzedzone znakiem !, znaczenie zostaje odwrócone: kopiowane są wszystkie ścieżki tego typu z wyjątkiem tych wymienionych po znaku !.

Kopiuje ścieżki wideo n, m itd. Liczby są identyfikatorami ścieżek, które można uzyskać za pomocą opcji --identify. Nie są to po prostu numery ścieżek (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek). Domyślnie kopiowane są wszystkie ścieżki wideo.

Zamiast identyfikatorów ścieżek można również podać kody języków ISO 639-2. Zadziała to tylko w przypadku plików źródłowych, które udostępniają tagi języka dla swoich ścieżek.

Jeśli identyfikatory są poprzedzone znakiem !, znaczenie zostaje odwrócone: kopiowane są wszystkie ścieżki tego typu z wyjątkiem tych wymienionych po znaku !.

Kopiuje ścieżki napisów n, m itd. Liczby są identyfikatorami ścieżek, które można uzyskać za pomocą opcji --identify. Nie są to po prostu numery ścieżek (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek). Domyślnie kopiowane są wszystkie ścieżki napisów.

Zamiast identyfikatorów ścieżek można również podać kody języków ISO 639-2. Zadziała to tylko w przypadku plików źródłowych, które udostępniają tagi języka dla swoich ścieżek.

Jeśli identyfikatory są poprzedzone znakiem !, znaczenie zostaje odwrócone: kopiowane są wszystkie ścieżki tego typu z wyjątkiem tych wymienionych po znaku !.

Kopiuje ścieżki przycisków n, m itd. Liczby są identyfikatorami ścieżek, które można uzyskać za pomocą opcji --identify. Nie są to po prostu numery ścieżek (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek). Domyślnie kopiowane są wszystkie ścieżki przycisków.

Zamiast identyfikatorów ścieżek można również podać kody języków ISO 639-2. Zadziała to tylko w przypadku plików źródłowych, które udostępniają tagi języka dla swoich ścieżek.

Jeśli identyfikatory są poprzedzone znakiem !, znaczenie zostaje odwrócone: kopiowane są wszystkie ścieżki tego typu z wyjątkiem tych wymienionych po znaku !.

Kopiuje tagi dla ścieżek n, m itd. Liczby są identyfikatorami ścieżek, które można uzyskać za pomocą opcji --identify (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek). Nie są to po prostu numery ścieżek. Domyślnie kopiowane są tagi dla wszystkich ścieżek.

Jeśli identyfikatory są poprzedzone znakiem !, znaczenie zostaje odwrócone: kopiowane jest wszystko z wyjątkiem identyfikatorów wymienionych po znaku !.

Kopiuje załączniki o identyfikatorach n, m itd. do wszystkich plików wyjściowych albo tylko do pierwszego. Po każdym identyfikatorze można podać „:all” (domyślnie, jeśli nie podano żadnego wariantu) lub „:first”. Jeśli aktywne jest dzielenie, załączniki, których identyfikatory określono jako „:all”, są kopiowane do wszystkich wynikowych plików, natomiast pozostałe tylko do pierwszego pliku wyjściowego. Jeśli dzielenie nie jest aktywne, oba warianty mają taki sam efekt.

Domyślnie wszystkie załączniki są kopiowane do wszystkich plików wyjściowych.

Jeśli identyfikatory są poprzedzone znakiem !, znaczenie zostaje odwrócone: kopiowane jest wszystko z wyjątkiem identyfikatorów wymienionych po znaku !.

Żadna ścieżka dźwiękowa nie jest kopiowana z tego pliku.

Żadne ścieżki obrazu nie są kopiowane z tego pliku.

Żadna ścieżka napisów nie jest kopiowana z tego pliku.

Żadna ścieżka przycisków nie jest kopiowana z tego pliku.

Żadne pliki tagów nie są kopiowane z tego pliku.

Żadne rozdziały nie są kopiowane z tego pliku.

Żadne załączniki nie są kopiowane z tego pliku.

Żadne globalne tagi nie są kopiowane z tego pliku.

Gdy ta opcja jest używana dla źródłowego pliku Matroska, mkvmerge(1) utworzy nowe losowe unikalne identyfikatory ścieżek zamiast zachowywać istniejące identyfikatory z pliku. Istniejące identyfikatory UID ścieżek w rozdziałach i tagach odczytanych z tego samego pliku zostaną przemapowane na nowo wygenerowane wartości.

To zachowanie jest automatycznie włączane dla plików Matroska utworzonych przez program MakeMKV. Powodem jest to, że MakeMKV używa kolejnych numerów (1, 2, 3…) jako identyfikatorów UID zamiast generować losowe wartości.

Dostosowuje kody czasowe ścieżki z id TID o d ms. ID ścieżek są takie same jak wyświetlone w opcji --identify (patrz rozdział ID ścieżek).

o/p: przesuwa czas o wielkość o/p, aby naprawić liniowe odchyły. p domyślnie jest 1, jeśli nie jest ustawiony inaczej. Oba parametry o i p mogą być liczbami zmiennoprzecinkowymi.

Domyślnie: brak ręcznej korekcji synchronizacji (co jest tożsame z d = 0 i o/p = 1.0).

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Określa, dla których bloków mają być tworzone wpisy cue (indeksu) dla danej ścieżki (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek). „none” uniemożliwia tworzenie wpisów cue. W przypadku „iframes” do arkusza cue trafiają tylko bloki bez odwołań wstecznych ani do przodu (= klatki I w ścieżkach wideo). „all” powoduje, że mkvmerge(1) tworzy wpisy cue dla wszystkich bloków, co znacznie zwiększy rozmiar pliku.

Domyślną wartością jest „iframes” dla ścieżek wideo i napisów oraz „none” dla ścieżek audio. Zobacz również opcję --no-cues, która uniemożliwia tworzenie wpisów cue niezależnie od użytych opcji --cues.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Ustawia dla podanej ścieżki flagę „ścieżka domyślna” (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek), jeśli opcjonalny argument bool ma wartość 1 lub nie został podany. Flaga zostanie ustawiona, jeśli kontener źródłowy nie udostępnia tych informacji, a użytkownik nie określi ich za pomocą tej opcji.

Jeśli użytkownik nie wybierze jawnie ścieżki podczas odtwarzania, odtwarzacz powinien wybrać jedną ze ścieżek z ustawioną flagą „ścieżka domyślna”, uwzględniając preferencje użytkownika, takie jak preferowany język.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Ustawia dla podanej ścieżki flagę „ścieżka włączona” (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek) na wartość bool (0 lub 1; domyślnie 1, jeśli nie podano). Ścieżki są domyślnie włączone, jeśli nie określono dla nich żadnej opcji, a kontener źródłowy również nie udostępnia tych informacji.

Do odtwarzania powinny być brane pod uwagę tylko ścieżki, których flaga „ścieżka włączona” jest ustawiona.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Ustawia dla podanej ścieżki flagę „wymuszona widoczność” (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek), jeśli opcjonalny argument bool ma wartość 1 lub nie został podany. Używaj tej opcji dla ścieżek zawierających tekst wyświetlany na ekranie lub dialogi w języku obcym.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Ustawia dla podanej ścieżki flagę „dla osób niedosłyszących” (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek), jeśli opcjonalny argument bool ma wartość 1 lub nie został podany. Flagę tę można ustawić, jeśli ścieżka jest odpowiednia dla osób z zaburzeniami słuchu.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Ustawia dla podanej ścieżki flagę „dla osób niedowidzących” (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek), jeśli opcjonalny argument bool ma wartość 1 lub nie został podany. Flagę tę można ustawić, jeśli ścieżka jest odpowiednia dla osób z zaburzeniami wzroku.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Ustawia dla podanej ścieżki flagę „opisy tekstowe” (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek), jeśli opcjonalny argument bool ma wartość 1 lub nie został podany. Flagę tę można ustawić, jeśli ścieżka zawiera tekstowe opisy treści wideo przeznaczone do odtwarzania za pomocą systemu zamiany tekstu na mowę dla osób z zaburzeniami wzroku.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Ustawia dla podanej ścieżki flagę „oryginalny język” (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek), jeśli opcjonalny argument bool ma wartość 1 lub nie został podany. Flagę tę można ustawić, jeśli ścieżka jest w oryginalnym języku treści, a nie jest tłumaczeniem.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Ustawia dla podanej ścieżki flagę „komentarz” (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek), jeśli opcjonalny argument bool ma wartość 1 lub nie został podany. Flagę tę można ustawić, jeśli ścieżka zawiera komentarz.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Ustawia nazwę podanej ścieżki (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek) na name.

Ustawia język podanej ścieżki (zobacz sekcję identyfikatory ścieżek). Dozwolone są zarówno kody języków ISO 639-2, jak i kody krajów ISO 639-1. Kody krajów zostaną automatycznie przekonwertowane na kody języków. Wszystkie języki wraz z ich kodami ISO 639-2 można wyświetlić za pomocą opcji --list-languages.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Odczytuje tagi dla ścieżki o numerze TID z pliku file-name. Szczegółowe informacje znajdują się w poniższej sekcji dotyczącej tagów.

Informuje mkvmerge(1), że ścieżka o identyfikatorze TID jest ścieżką SBR AAC (znaną również jako HE-AAC lub AAC+). Ta opcja jest potrzebna, jeśli a) plik źródłowy jest plikiem AAC (nie plikiem Matroska^(tm)) oraz b) plik AAC zawiera dane SBR AAC. Powodem użycia tej opcji jest techniczna niemożność automatycznego odróżnienia zwykłych danych AAC od danych SBR AAC bez dekodowania całej klatki AAC. Ze względu na kilka kwestii patentowych dotyczących dekoderów AAC mkvmerge(1) nigdy nie będzie zawierać tego etapu dekodowania. Dlatego w przypadku plików SBR AAC ta opcja jest obowiązkowa. Jeśli opcja zostanie pominięta, wynikowy plik może nie odtwarzać się prawidłowo, a nawet może nie odtwarzać się wcale.

Jeśli plik źródłowy jest plikiem Matroska^(tm), element CodecID powinien wystarczyć do wykrycia SBR AAC. Jeśli jednak CodecID jest nieprawidłowy, tej opcji można użyć do jego poprawienia.

Jeśli mkvmerge błędnie wykryje, że plik AAC jest plikiem SBR, do identyfikatora ścieżki można dodać „:0”.

Ustawia uwypuklenie dla ścieżki audio o identyfikatorze TID. Tryb może być liczbą n (określone wartości od 0 do 16) albo nazwą symboliczną. Wszystkie prawidłowe liczby i nazwy symboliczne można wyświetlić za pomocą opcji --list-audio-emphasis.

Niektóre kodeki audio mają stratny rdzeń oraz opcjonalne rozszerzenia umożliwiające bezstratne dekodowanie. Ta opcja nakazuje mkvmerge(1) kopiować tylko rdzeń, bez rozszerzeń. Domyślnie mkvmerge(1) kopiuje zarówno rdzeń, jak i rozszerzenia.

Obecnie tylko ścieżki DTS są obsługiwane przez tę opcję. Ścieżki TrueHD zawierające wbudowany rdzeń AC-3 są natomiast pokazywane jako dwie oddzielne ścieżki, które użytkownik może wybrać do skopiowania. Przy DTS taki sposób nie zadziałałby, jako że rozszerzenia HD nie mogą być zdekodowane oddzielnie - odwrotnie jak w przypadku danych TrueHD.

Niektóre kodeki audio zawierają pola nagłówka informujące dekoder lub odtwarzacz o zastosowaniu wzmocnienia (zwykle ujemnego) w celu normalizacji dialogów. Ta opcja nakazuje mkvmerge(1) usunąć lub zminimalizować to wzmocnienie poprzez modyfikację odpowiednich pól nagłówka.

Obecnie ta opcja dotyczy tylko ścieżek AC-3, DTS i TrueHD.

Odczytuje z pliku file-name znaczniki czasu, które mają być używane dla określonego identyfikatora ścieżki. Te znaczniki czasu bezwzględnie zastępują znaczniki czasu, które mkvmerge(1) normalnie oblicza. Przeczytaj sekcję dotyczącą zewnętrznych plików znaczników czasu.

Wymusza domyślny czas trwania danej ścieżki na określoną wartość. Modyfikuje również znaczniki czasu ścieżki tak, aby odpowiadały domyślnemu czasowi trwania. Do argumentu x należy dodać przyrostek „s”, „ms”, „us”, „ns”, „fps”, „p” lub „i”, aby określić odpowiednio domyślny czas trwania w sekundach, milisekundach, mikrosekundach, nanosekundach, „klatkach na sekundę”, „klatkach progresywnych na sekundę” lub „klatkach z przeplotem na sekundę”. Sama liczba x może być liczbą zmiennoprzecinkową lub ułamkiem.

Jeśli domyślny czas trwania nie jest wymuszany, mkvmerge spróbuje wyznaczyć domyślny czas trwania ścieżki na podstawie kontenera i/lub zakodowanego strumienia bitów dla niektórych typów ścieżek, np. AVC/H.264 lub MPEG-2.

Tej opcji można również użyć do zmiany FPS ścieżek wideo bez konieczności korzystania z zewnętrznego pliku znaczników czasu.

Zwykle mkvmerge(1) nie zmienia informacji o czasie (częstotliwości klatek/pól) zapisanych w strumieniu bitów wideo. Za pomocą tej opcji informacje te są dostosowywane tak, aby odpowiadały informacjom o czasie w kontenerze. Informacje o czasie w kontenerze mogą pochodzić z różnych źródeł: z wiersza poleceń (zobacz opcję --default-duration), z kontenera źródłowego lub mogą być wyprowadzone ze strumienia bitów.

Wybiera metodę kompresji używaną dla ścieżki. Należy pamiętać, że odtwarzacz również musi obsługiwać tę metodę. Prawidłowe wartości to „none”, „zlib” oraz „mpeg4_p2”/„mpeg4p2”.

Metoda kompresji „mpeg4_p2”/„mpeg4p2” to specjalna metoda kompresji zwana „usuwaniem nagłówka”, dostępna tylko dla ścieżek wideo MPEG4 część 2.

Domyślną metodą kompresji dla niektórych typów napisów jest kompresja „zlib”. Jest to również metoda kompresji obsługiwana przez większość, jeśli nie wszystkie, aplikacji do odtwarzania. Obsługa innych metod kompresji niż „none” nie jest gwarantowana.

Wymusza ustawienie FourCC na podaną wartość. Działa tylko dla ścieżek wideo w „trybie zgodności z MS”.

Pliki Matroska^(tm) zawierają dwie wartości określające właściwości wyświetlania, które odtwarzacz powinien brać pod uwagę podczas odtwarzania: wyświetlana szerokość i wysokość. Te wartości mogą być ustawione z tą opcją, np. '1:640x480'.

Innym sposobem określenia wartości jest użycie opcji --aspect-ratio lub --aspect-ratio-factor (zobacz poniżej). Opcje te wykluczają się wzajemnie.

Pliki Matroska^(tm) zawierają dwie wartości określające właściwości wyświetlania, które odtwarzacz powinien brać pod uwagę podczas odtwarzania: wyświetlana szerokość i wysokość. Za pomocą tej opcji mkvmerge(1) automatycznie obliczy szerokość i wysokość wyświetlania, bazując na oryginalnej szerokości i wysokości obrazu oraz proporcjach obrazu. Proporcje mogą być podane zarówno jako liczba zmiennoprzecinkowa proporcja, jak i jako ułamek 'szerokość/wysokość', np. '16/9'.

Innym sposobem określenia wartości jest użycie opcji --aspect-ratio-factor lub --display-dimensions (zobacz powyżej i poniżej). Opcje te wykluczają się wzajemnie.

Innym sposobem ustawienia proporcji obrazu jest podanie factor. Oryginalne proporcje obrazu są najpierw mnożone przez ten factor, a następnie wynik jest używany jako docelowe proporcje obrazu.

Innym sposobem określenia wartości jest użycie opcji --aspect-ratio lub --display-dimensions (zobacz powyżej). Opcje te wykluczają się wzajemnie.

Ustawia parametry przycinania pikseli ścieżki wideo na podane wartości.

Ustawia współczynniki macierzy wideo używane do wyznaczania wartości luminancji i chrominancji na podstawie składowych koloru czerwonego, zielonego i niebieskiego. Parametr n jest liczbą całkowitą z zakresu od 0 do 10.

Prawidłowe wartości i ich znaczenie:

0: GBR, 1: BT709, 2: nieokreślone, 3: zarezerwowane, 4: FCC, 5: BT470BG, 6: SMPTE 170M, 7: SMPTE 240M, 8: YCOCG, 9: BT2020 — nieokreślona luminancja, 10: BT2020 — stała luminancja

Ustawia liczbę zakodowanych bitów dla kanału koloru. Wartość 0 oznacza, że liczba bitów jest nieokreślona.

Liczba pikseli usuwanych z kanałów Cr i Cb dla każdego piksela, który nie został usunięty w poziomie/pionie.

Przykład: dla wideo z próbkowaniem chrominancji 4:2:0 parametr powinien mieć wartość TID:1,1.

Liczba pikseli usuwanych z kanału Cb dla każdego piksela, który nie został usunięty w poziomie/pionie. Jest to wartość dodawana do --chroma-subsample.

Przykład: dla wideo z próbkowaniem chrominancji 4:2:1 opcja --chroma-subsample powinna mieć wartość TID:1,0, a Cb-subsample powinno mieć wartość TID:1,0.

Ustawia sposób rozmieszczenia chrominancji w poziomie/pionie (0: nieokreślone, 1: współlokalizowane u góry, 2: połowa).

Ustawia ograniczenie zakresu kolorów (0: nieokreślony, 1: zakres telewizyjny, 2: pełny zakres (bez ograniczania), 3: określony przez MatrixCoefficients/TransferCharacteristics).

Charakterystyka przesyłu wideo.

Prawidłowe wartości i ich znaczenie:

0: zarezerwowane, 1: ITU-R BT.709, 2: nieokreślone, 3: zarezerwowane, 4: krzywa gamma 2.2, 5: krzywa gamma 2.8, 6: SMPTE 170M, 7: SMPTE 240M, 8: liniowa, 9: logarytmiczna, 10: logarytmiczna — pierwiastek kwadratowy, 11: IEC 61966-2-4, 12: rozszerzona przestrzeń barw ITU-R BT.1361, 13: IEC 61966-2-1, 14: ITU-R BT.2020 10-bit, 15: ITU-R BT.2020 12-bit, 16: SMPTE ST 2084, 17: SMPTE ST 428-1; 18: ARIB STD-B67 (HLG)

Ustawia kolory podstawowe wideo.

Prawidłowe wartości i ich znaczenie:

0: zarezerwowane, 1: ITU-R BT.709, 2: nieokreślone, 3: zarezerwowane, 4: ITU-R BT.470M, 5: ITU-R BT.470BG, 6: SMPTE 170M, 7: SMPTE 240M, 8: FILM, 9: ITU-R BT.2020, 10: SMPTE ST 428-1, 22: luminofory JEDEC P22

Ustawia maksymalną jasność pojedynczego piksela (Maximum Content Light Level) w kandelach na metr kwadratowy (cd/m²). Wartość n powinna być nieujemną liczbą całkowitą.

Ustawia maksymalną jasność pojedynczej pełnej klatki (Maximum Frame-Average Light Level) w kandelach na metr kwadratowy (cd/m²). Wartość n powinna być nieujemną liczbą całkowitą.

Ustawia współrzędne chromatyczności czerwonej/zielonej/niebieskiej zgodnie z definicją CIE 1931.

Ustawia współrzędne chromatyczności koloru białego zgodnie z definicją CIE 1931.

Ustawia maksymalną luminancję w kandelach na metr kwadratowy (cd/m²). Wartość powinna być mniejsza niż 9999,99.

Ustawia minimalną luminancję w kandelach na metr kwadratowy (cd/m²). Wartość powinna być mniejsza niż 999,9999.

Ustawia używaną metodę projekcji wideo. Prawidłowe wartości to 0 (projekcja prostokątna), 1 (projekcja equirectangular), 2 (projekcja sześcianowa) i 3 (projekcja siatkowa).

Ustawia dane prywatne dotyczące wyłącznie określonej projekcji. Dane należy podać jako liczby szesnastkowe z prefiksem "0x" lub bez niego, ze spacjami lub bez.

Określa obrót odchylenia względem projekcji.

Określa obrót rzutu.

Określa obrót rzutu.

Ustawia kolejność pól dla ścieżki wideo o identyfikatorze TID. Kolejność musi być jedną z następujących wartości:

0: progresywne; 1: z przeplotem, z górnym polem wyświetlanym jako pierwsze i zapisanym jako pierwsze; 2: nieokreślona kolejność pól; 6: z przeplotem, z dolnym polem wyświetlanym jako pierwsze i zapisanym jako pierwsze; 9: z przeplotem, z dolnym polem wyświetlanym jako pierwsze i górnym polem zapisanym jako pierwsze; 14: z przeplotem, z górnym polem wyświetlanym jako pierwsze i dolnym polem zapisanym jako pierwsze

Ustawia tryb stereoskopowy dla ścieżki wideo o identyfikatorze TID. Trybem może być liczba n od 0 do 14 albo nazwa symboliczna. Wszystkie prawidłowe liczby i nazwy można wyświetlić za pomocą opcji --list-stereo-modes.

Ustawia zestaw znaków używany do konwersji napisów UTF-8 na UTF-8 dla podanego identyfikatora ścieżki. Jeśli nie zostanie określony, zestaw znaków zostanie wyprowadzony z bieżących ustawień regionalnych. Należy pamiętać, że zestaw znaków nie jest potrzebny w przypadku napisów odczytywanych z plików Matroska^(tm) ani ze strumieni Kate, ponieważ są one zawsze przechowywane w UTF-8. Wyjaśnienie sposobu konwersji między zestawami znaków przez mkvmerge(1) znajduje się w sekcji dotyczącej plików tekstowych i zestawów znaków.

Tej opcji można użyć wielokrotnie dla jednego pliku wejściowego, za każdym razem wybierając inne identyfikatory ścieżek.

Pozwala mkvmerge(1) przeanalizować pojedynczy plik i zgłosić jego typ, ścieżki zawarte w pliku oraz ich identyfikatory. Jeśli użyto tej opcji, jedyną inną dozwoloną opcją jest nazwa pliku.

Format wyjściowy używany dla wyniku można zmienić za pomocą opcji --identification-format.

Jest to wygodny alias dla „--identification-format json --identify file-name”.

Określa format wyjściowy używany przez opcję --identify. Obsługiwane są następujące formaty: text (domyślny, jeśli ta opcja nie jest używana) oraz json.

1. Format text jest krótki i czytelny dla człowieka. Składa się z jednego wiersza dla każdego znalezionego elementu (kontenera, ścieżek, załączników itd.).

   Ten format nie jest przeznaczony do analizowania przez programy. Wyjście zostanie przetłumaczone na język używany przez mkvmerge(1) (zobacz również --ui-language).

2. Format json wyprowadza możliwą do odczytania maszynowo reprezentację JSON. Format ten jest zgodny ze schematem JSON opisanym w następującym pliku:

   mkvmerge-identification-output-schema-v20.json

   Wszystkie wersje schematu JSON są dostępne zarówno online, jak i w archiwach kodu źródłowego dołączonych do wydań programu.

Typy plików takie jak strumienie programowe i transportowe MPEG (.vob, .m2ts) wymagają przeanalizowania określonej ilości danych w celu wykrycia wszystkich ścieżek zawartych w pliku. Ilość ta wynosi 0,3% rozmiaru pliku źródłowego lub 10 MB, w zależności od tego, która wartość jest większa.

Jeśli wiadomo, że ścieżki są obecne, ale nie zostały znalezione, za pomocą tej opcji można zmienić procent danych poddawanych analizie. Minimalna wartość 10 MB jest wbudowana i nie można jej zmienić.

"BZ2" -- biblioteka formatu kompresji bzlib^(tm). Wpływa na sposób kompresji w opcji --compression.

Wyświetla wszystkie języki i ich kody ISO 639-2, których można używać z opcją --language.

"BZ2" -- biblioteka formatu kompresji bzlib^(tm). Wpływa na sposób kompresji w opcji --compression.

Lista obsługiwanych plików wejściowych.

Ustawia priorytet procesu, z którym działa mkvmerge(1). Prawidłowe wartości to „lowest”, „lower”, „normal”, „higher” i „highest”. Jeśli nie podano żadnej wartości, używana jest „normal”. W systemach uniksowych mkvmerge(1) używa funkcji nice(2). Dlatego tylko superużytkownik może używać wartości „higher” i „highest”. W systemie Windows wszystkie wartości mogą być używane przez każdego użytkownika.

Wybranie wartości „lowest” powoduje również ustawienie najniższego możliwego priorytetu operacji wejścia/wyjścia, oprócz najniższego możliwego priorytetu procesu.

Ustawia zestaw znaków, z którego mają być konwertowane ciągi podane w wierszu poleceń. Domyślnie używany jest zestaw znaków określony przez bieżące ustawienia regionalne systemu. Ustawienie to dotyczy argumentów następujących opcji: --title, --track-name i --attachment-description.

Ustawia zestaw znaków, do którego konwertowane są ciągi znaków przeznaczone do wyprowadzenia. Domyślnie jest to zestaw znaków określony przez bieżącą lokalizację systemu.

Zapisuje wszystkie powiadomienia do pliku nazwa-pliku zamiast do konsoli. Podczas gdy może być to robione łatwo z przekierowaniem wyjścia, są przypadki, gdy ta opcja właśnie jest potrzebna: gdy terminal ponownie interpretuje plik wyjściowy przed zapisaniem do pliku. Uznawany będzie zestaw znaków ustawiony z opcją --output-charset.

Zazwyczaj pliki tekstowe utworzone i zakodowane w jednym z wariantów UTF rozpoczynają się od znacznika kolejności bajtów (BOM). Użycie tej opcji wyłącza zapisywanie tego znacznika kolejności bajtów.

Nakazuje programowi przelanie wszystkich danych z pamięci podręcznej do pamięci masowej podczas zamykania plików otwartych do zapisu. Można tego użyć, aby zapobiec utracie danych podczas przerw w dostawie prądu lub obejść pewne problemy z systemem operacyjnym lub sterownikami. Wadą jest to, że multipleksowanie będzie trwało dłużej, ponieważ program mkvmerge będzie czekał, aż wszystkie dane zostaną zapisane w pamięci masowej, zanim zakończy działanie. Szczegółowe omówienie zalet i wad można znaleźć w zgłoszeniach nr 2469 i 2480 w systemie śledzenia błędów MKVToolNix.

Wymusza użycie tłumaczeń dla kodu parameter języka (np. "de_DE” dla tłumaczeń na język niemiecki). Wprowadzenie "list” jako kodu parameter spowoduje, że program wyświetli listę dostępnych tłumaczeń.

Nakazuje programowi przerwanie po wyemitowaniu pierwszego ostrzeżenia. Kodem wyjścia programu będzie 1.

Włącza tworzenie plików identycznych bajt po bajcie, jeśli ta sama wersja mkvmerge(1) jest używana z tymi samymi plikami źródłowymi, tym samym zestawem opcji i tym samym ziarnem. Należy pamiętać, że w tym trybie pole informacji o segmencie „date” nie jest zapisywane.

Ziarno może być dowolnym ciągiem znaków i nie musi być liczbą.

Wynik w postaci plików identycznych bajtowo jest gwarantowany wyłącznie przy spełnieniu następujących warunków:

1. Używana jest ta sama wersja mkvmerge(1) zbudowana przy użyciu tych samych wersji bibliotek libEBML i libMatroska.

2. Używane pliki źródłowe są identyczne bajtowo.

3. Używane są te same opcje wiersza poleceń w tej samej kolejności (z istotnym wyjątkiem --output …).

Użycie innych wersji mkvmerge(1) lub innych opcji wiersza poleceń może skutkować utworzeniem tego samego pliku identycznego bajt po bajcie, ale nie jest to gwarantowane.

Włącz debugowanie dla konkretnej funkcji. Ta opcja jest użyteczna tylko dla deweloperów.

Włącz funkcje eksperymentalne. Listę dostępnych funkcji można uzyskać za pomocą komendy mkvmerge --engage list. Te funkcje nie są przeznaczone do użytku w normalnych sytuacjach.

Włącza tryb GUI. W tym trybie mogą być generowane specjalnie sformatowane linie, które informują interfejs GUI o aktualnym stanie rzeczy. Komunikaty te mają formatt '#GUI#message'. Po komunikacie mogą następować pary klucz/wartość, np '#GUI#message#key1=value1#key2=value2…'. Ani komunikaty, ani klucze nie są tłumaczone i zawsze są wyświetlane w języku angielskim.

Odczytuje dodatkowe argumenty wiersza poleceń z pliku options-file. Więcej informacji znajduje się w sekcji dotyczącej plików opcji.

Jeśli chcesz użyć znaku @ jako pierwszego znaku argumentu opcji takiej jak „--title”, musisz poprzedzić go drugim znakiem @. Przykład:

$ mkvmerge -o midnight-s01e01.mkv --title @@midnight midnight-s01e01.mp4

Wyświetla informacje o opcjonalnych funkcjach, które zostały wkompilowane, i kończy działanie. Pierwszy wiersz zawiera informacje o wersji. Wszystkie kolejne wiersze zawierają dokładnie jedno słowo, którego obecność oznacza, że dana funkcja została wkompilowana. Dostępne są następujące funkcje:

• "FLAC" -- wczytywanie surowych plików FLAC i umieszczanie ścieżek FLAC w innych kontenerach, np. Ogg^(tm) albo Matroska^(tm).

Pokaż informację o sposobie użycia opcji i wyjdź.

Pokaż informację o wersji i wyjdź.

Zawartość jest traktowana tak, jakby została przekazana za pomocą opcji --debug.

Zawartość jest traktowana tak, jakby została przekazana za pomocą opcji --engage.